โรงเรียนวัดมณีโชติ (เทียมประชานุเคราะห์)
ยินดีต้อนรับเข้าสู่เว็บไซต์ โรงเรียนวัดมณีโชติ(เทียมประชานุเคราะห์)
วันที่ 27 มกราคม 2022 3:07 AM
โรงเรียนวัดมณีโชติ (เทียมประชานุเคราะห์)
โรงเรียนวัดมณีโชติ(เทียมประชานุเคราะห์)
หน้าหลัก » นานาสาระ » เกาะมหาสมบัติ นิทานเรื่องสั้นที่น่าอ่านและน่าติดตาม

เกาะมหาสมบัติ นิทานเรื่องสั้นที่น่าอ่านและน่าติดตาม

อัพเดทวันที่ 24 ธันวาคม 2020

เกาะมหาสมบัติ นิทานเรื่องสั้นที่น่าอ่านและน่าติดตาม

เกาะมหาสมบัติ อาริโบเป็นลูกของชาวประมงครอบครัวหนึ่งเขาอาศัยอยู่บนเกาะที่รายล้อมด้วยทะเทสุดลูกหูลูกตาจนเมื่อดวงตะวันผันผ่านไปหลายหนอารฺโบก็ได้กลายเป็นหนุ้มผิวเข้มร่ำสันเขาเป็นคนขยันทำมาหากินดูแลครอบครัวอย่างไม่ขาดตกบกพร่องชีวิตของขำม่เคยหันหน้าออกจากครอบครัวและการประมงเลย

จนเมื่อเขาเริ่มมีความรักอาริโบชอบพอกับมีเรสาวสวยที่สุดของหมู่บ้านแต่ด้วยฐานนะทางสังคมของเขาจึงไม่อาจเทียบเคียงกับหนุ่มเศรษฐีที่มาติดพันธ์มีเรแต่ถึงอย่างนั้นมีเรก็มีใจให้กับอาริโบมากกว่าพวกเขาแอบคบหากันนับแรมปีจนเรื่องนี้ไปถึงหูพ่อของเธออาริโบจึงถูกห้ามเข้าใกล้มีเรอีกเป็นอันขาดถึงกระนั้นอาริโบ

ก็พยายมพิสูจน์เพราะความรักที่เขามีกับเธอนั้นเต็มไปด้วยความจริงใจและบริสุทธิ์แต่ไม่ว่าอาริโบจะกล่าวอ้างนานาประการก็ไม่อาจเปลี่ยนใจพ่อของมีเรได้เพราะเขาเองก็ไม่อยากให้ลูกสาวต้องมาตกระกำลำบากในอนาคตข้าหน้าอาริโบหลงรักมีเรมากหลังจากวันอันแสนโหดร้ายเขาก็เริ่มแปรเปลี่นยจากชายหนุ่มที่

ขยันทำมาหากินกลับกลายเป็นคนเสเพเดินเตะทรายไปวันๆ เมื่อพ่อของมีเรได้ให้ดังนั้นก็แอบสงสารเพราะครอบครัวของอาริโบนั้นแค่หามื้อกินมื้อก็นับว่ายากแล้วแล้วถ้าต้องหาเลี้ยงลูกสาวของเขาอีกคนหากยอมให้แต่งงานกันยิ่งจะทวีความลำบากต่อครอบครัวของอาริโบเองพ่อของมีเรเลยยื่นข้อเสนอให้กับหนุ่ม

นักรักโดยที่บอกให้อาริโบไปหาทองที่มีน้ำหนักเท่าตัวเขามาถ้าทำแบบนั้นได้เขาจะยอมยกลูกสาวให้เมื่ออาริโบได้ฟังข้อเสนอนั้นเขาก็เริ่มมีความหวังและพยายามหาหนทางซึ่งให้ได้ทองคำแต่ก็เหมือนจะคว้าน้ำเหลวซ้ำซากพ่อและแม่ของอาริโบพยายามหักห้ามแต่ก็ไม่เกิดผลแถมยังทำให้ลูกชายเพียงคนเดียว

ไม่พอใจและกลับคิดว่าพ่อกับแม่ไม่รักเขาแทนจนกระทั่งวันหนึ่งเขาได้ยินข่าวว่ามีผู้รู้บนเกาะแห่งนี้ที่สามารถช่วยเขาได้อาริโบจึงเดินทางไปพบท่านผู้นั้นจนได้พบพ่อเฒ่าคนหนึ่งอาริโบขอคำปรึกษาจากพ่อเฒ่าแล้วพ่อเฒ่าก็ได้บอกกับอาริโบออกไป

“มีเกาะแห่งหนึ่งอยู่ไกลออกไปจากเกาะทางใต้ เกาะนั้นมีชื่อว่าเกาะวาฬดำ เกาะนั้นมีสมบัติจาก เรือที่อัปปาง มากมาย แต่เจ้ามั่นใจแล้วหรือว่าจะทำตามที่ข้าแนะนำได้ อาริโบ”

“ข้ามั่นใจแล้วพ่อเฒ่า แม้จะยากลำบากเพียงใดข้าก็จะทำให้สำเร็จ”

“แม้ต้องแรกกับอะไรเจ้าก็จะยอมอย่างนั้นรึ”

เมื่ออาริโบได้ยินอย่างนั้นเขาจึงหยุดคิดก่อนจะตอบพ่อเฒ่าออกไป

“ข้ายอมทุกอย่างเพราะข้า รักมีเรมาก และไม่มีใครที่ข้าจะรักไปมากกว่านี้ได้แล้ว”

เกาะมหาสมบัติ

พ่อเฒ่าได้ฟังดังนั้นเขาเองก็ทำได้เพียงแค่ถอนหายใจ และเล่าเรื่องการเดินทางไปยังเกาะวาฬดำให้กับชายหนุ่ม เมื่ออาริโบกลับมาถึงบ้าน เขาได้เริ่มวางแผนการออกเดินทางโดยไม่ฟังคำทัดทานจากพ่อแม่เขาพูดเรื่องนี้อยู่กันเป็นชั่วโมงเพราะพ่อแม่ของอาริโบไม่เชื่อว่าจะมีเกาะแบบนั้นอยู่จริงๆ แต่ถึงมีอยู่จริงพวกเขาก็ไม่อยากให้ลูกออกไปเสี่ยงอันตราย

“เจ้าจะเอาเรือออกไปไม่ได้เพราะเรือเป็นเพียงสิ่งเดียวที่เอาไว้เลี้ยงเจ้า และเลี้ยงปากเลี้ยงท้องมาจนถึงทุกวันนี้ พ่อของอาริโบกล่าว”

“แต่นี้เป็นหนทางเดียว หากข้าได้สมบัติกลับมาพวกท่านจะสบายไปทั้งชาติ แต่ถ้าไม่ช่วยเหลือกันข้าก็จะหาทางเอง”

สิ้นการสนทนาของสองพ่อลูกอาริโบเลยตัดสินใจต่อแพด้วยตนเองอาริโบไม่มีเวลาร่ำลาแม้แต่สาวคนรักเขามุ่งหน้าสู่เกาะวาฬดำก้วยความมุ่งมั่นแม้จะรู้ว่าอนาคตข้างหน้าตัวของเขาเองอาจไม่เหลือลมหายใจไว้คิดถึงมีเรอีกตลอดไปหัวใจของเขาสั่นระรัวอย่างกลองรบประจันศึกอาริโบยืนตะงานอยู่บนอพแล้วพร้อมออกเดินเมื่อลมเหนือ

พัดผ่านดวงตะวันรุ่งทอแสงทองอาบพื้นมหาสมุทรตอนนี้ความรู้สึกของเขาเปี่ยมไปด้วยการผจญภัยอาริโบออกเดินเรือโดยไม่หันกลับไปมองกะที่เป็นบ้านของเขากระแสลมเหนือกระสิบข้างใบหูของเขาราวกับว่าเกาะวาฬดำก็กำลังเรียกหาเขาอยู่เช่นกันอาริโบแล่นผ้าใบมานับสามวันบนทะเลอันแสนวังเวงเสบียงที่เตรียมมาก็ใกล้

จะหมดลงแต่ทางข้างหน้านั้นไม่มีวี่แววของแผ่นดินเขาร่องแพต่อไปด้วยความเดียวได้อยู่ 7 วัน 7 คืน ตอนี้ร่างกายขอลเขาศุบผอมลงไปมากตนแทบไม่เหลือเค้าเดิมของชายหนุ่มล่ำสันสีหน้าของชายหนุ่มล่าฝันในตอนนี้ดูเหนื่อยและอิฐโรยเขาคิดว่าคงไม่อาจจะข้ามพ้นผืนฟ้าแห่งนี้ไปได้อาริโบจึงนอนล้มป่วยลงไปกลางแพในใจก็ได้

แต่คิดถึงคนรักกระทั่งความทรมานในใจได้กืนกินเขาจนหมดสิ้นอาริโบหลับตาลงพร้อมกับยอมแพ้ให้กับโชคชะตาแล้วเขาก็ต้องสะดุ้งตัวตื่นอีกครั้งเพราะน้ำที่หยดลงมาโดนหน้าผากเมื่ออาริโบเงยหน้าขึ้นไปมองบนท้องฟ้าเขาได้พบกับมวนฟ้าผ่าจำนวณมหึมาราวกับเป็นผืนทะเลอีกแห่งที่อยู่เหนือหัวเขาแต่ให้ความสิ้นหวังยิ่งกว่าอาริโบ

รีบหุบผ้าที่เป็นเหมือนใบเรือแต่ยังไม่ทันที่เขาจะตั้งตัวลมแรงก็กระชากแพของเข้าสู่ห้วงแห่งฝันร้ายไปเสียแล้วอาริโบโดนลมพายุและห่าฝนซัดกระหน่ำดังกับไอมืดจากปากของปีศาจเขาเรียกหาความช่วยเหลือไม่ได้ในตอนนี้เขาทำได้เพียงกัดฟันและเผชิญกับสภาพอากาศที่เลวร้ายความโกลาหลได้เกิดขึ้นบนแพเล็กๆนั้นมันเป็น

การยากที่จะผ่านเหตุการณ์ไปให้ได้แต่อาริโบก็เริ่มบังคับเรือของเขาให้ไปตามกระแสน้ำได้อย่างน่าเหลือเชื่อหากเป็นอย่างนี้การเดินทางของเขาอาจจะไปถึงเกาะแห่งนั้นได้แน่ๆ แต่ความดีใจของเขาก็อยู่ได้ไม่นานเพราะสิ่งที่ก่อตัวอยู่ด้านหน้าเขานั้นคือน้ำวนที่จะกลืนแพลำเล็กสู่ท้องทะเลอาริโบทำได้เพียงยืนดูด้วยความตกใจจนสิ่งสุดท้ายที่เขาทำได้คือการอ้าแขนรับโชคชตาอันโหดร้ายนี้มวนน้ำมหาศาลซัดร่างของชายหนุ่มจนหลุดลอยออกจากแพและลอยไปตามแรงน้ำราวกับเป็นสหร่ายติดอวนประมงไม่มีทางใดที่จะหลบหนีจากกระแสน้ำไปได้ เรื่องราวจะเป็นอย่างไรโปรดติดตามตอนต่อไป

แสดงความคิดเห็นด้วย Facebook

นานาสาระ ล่าสุด
Banner 1
Banner 2
Banner 3
Banner 4